บทที่ 2 CHAPTER 1 เจ้ากรรมนานเวรรูปแบบใหม่ 2
เสียงผิวปากของชายหนุ่มที่พึ่งออกจากห้องน้ำดังลอยมาแต่ไกล คาวินเดินตามกลิ่นหอมของอาหารโชยมาจากห้องครัวพร้อมกับเสียงโครกครากของกระเพาะที่ต้องการอาหาร
“ทำอะไรกินอ่ะ หอมจัง”
“สปาเก็ตตี้ขี้เมานั่งลงสิเดี๋ยวยกไปให้”
ฉันบอกทั้งที่มือยังง่วนอยู่กับการคีบเส้นสปาเก็ตตี้ใส่จานกระเบื้องสีดำ มันเป็นเมนูเดิมๆ ที่ฉันทำเกือบแทบทุกวัน จริงๆ ก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน
“สปาเก็ตตี้ขี้เมาอีกแล้ว” เขายู่หน้าเล็กน้อยอย่างขัดใจแล้วปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ตัวสูงหน้าเคาน์เตอร์บาร์
“ก็อยากกินคาโบนาร่านะ แต่ทำยากอ่ะ อีกอย่าง... ทำไม่อร่อยเท่าวินด้วย” ประโยคหลังน้ำเสียงของฉันสื่อถึงอะไรบางอย่าง
“อืม เดี๋ยววันเสาร์ทำให้กินก็แล้วกัน”
ฉันยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเช่นนั้นพร้อมกับจานสปาเก็ตตี้สองใบวางตรงหน้าเขา ความจริงแล้วคาวินทำอาหารอร่อยทุกอย่าง แต่เจ้าประคุณไม่ค่อยมีเวลาว่างทำให้ทานสักเท่าไร
หลายคนสงสัยว่า เขาและฉันเป็นอะไรกันทำไมถึงดูสนิทสนมกันขนาดนี้ไปไหนมาไหนด้วยกัน เรียกได้ว่าเห็นคาวินจะต้องเห็นรษา เห็นรษาก็ต้องเห็นคาวินอยู่แถวๆ นั้น จะเล่าให้ฟังก็ได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรหรอก เป็นเรื่องที่หลายๆ คนรู้กันอยู่แล้ว
เนื่องจากพ่อของเขากับฉันเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม สมัยฉันยังเด็กพ่อแม่ของฉันมักจะเอาฉันมาฝากไว้ที่บ้านของคาวินแล้วเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศบ่อยๆ บางครั้งคาวินก็มาอยู่บ้านฉันในช่วงปิดเทอมบ้างทำให้เราสองคนโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนเล่นกันตั้งแต่เด็ก และสองครอบครัวปูทางหมายให้คาวินกับฉันแต่งงานกันในอนาคต...
ฉันรู้... ว่าคาวินมองฉันมาตลอด ฉันเป็นคนเดียวที่อยู่ในสายตาเขา แต่ในทางกลับกันเขาไม่เคยอยู่ในสายตาฉันเลย... ฉันมีอีกคนที่รักถึงแม้ผู้ชายคนนั้นจะทำให้ฉันเจ็บ ทำให้ฉันเสียใจ ทั้งๆ ที่ผู้ชายคนนั้นไม่เคยสนใจฉันเลย
[บันทึกของคาวิน]
ในขณะที่ผมมองคนตรงข้ามม้วนเส้นสปาเก็ตตี้กับส้อมอยู่ๆ ผมก็หวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ในตอนนั้นผม รษา และธีเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ผมยังจำได้ดี วันนั้นหลังเลิกเรียนอากาศแจ่มใสบนดาดฟ้าตึกศิลปะมีลมพัดโกรกพัดให้เย็นสบายไม่ร้อน
“รษาดีใจด้วยที่ธีได้รางวัลมา รษารักธีนะ”
เสียงเจื้อยแจ้วแสนหวานของหญิงสาวตัวเล็กในชุดนักเรียนมัธยมปลายบอกกับชายที่เธอรัก
“ธี... คบกับครูปิ่นเกสรหรอ?” เธอถามในสิ่งที่ตนเองสงสัยมานาน
ถ้าเป็นแค่ครูกับลูกศิษย์ ทำไมต้องสนิทสนมกันขนาดนั้น บางครั้งเธอเห็นธีกับครูปิ่นที่ร้านคาเฟ่ หยอกล้อกันเหมือนคู่รัก แววตาที่ทั้งคู่มองกันมันพิเศษเกินกว่าจะบอกว่า มันไม่มีอะไร ...แววตาที่อยากให้เขามองเธอ
“...ใช่ มีเรื่องจะถามแค่นี้ใช่ไหม?” เขาตอบเสียงเข้ม
คำตอบสั้นๆ ของธี ทำให้น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ร่วมแหมะลงมาทันที ทั้งที่คิดเอาไว้แล้ว แต่พอได้รับการยืนยันกลับทำให้คำถามมากมายผุดขึ้นมาในสมองของรษา
“ทะ ทำไม?” ...ครูกับนักเรียนเนี่ยนะ?
“ฉันรักครูปิ่น”
“...” รษากำมือแน่นจนรู้สึกเจ็บที่ผ่ามือ คำตอบนั้นมันทำให้หญิงสาวนึกโกรธคนที่ใช้คำนำหน้าว่า ‘ครู’ ...ทำไมไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง มายุ่งกับนักเรียนทำไม
“ขอเตือนไว้อย่ายุ่งกับครูปิ่นไม่งั้นเธอเจอดีแน่ และไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามฉันไม่ได้” เด็กหนุ่มกระซิบรอดไรฟัน
“เพราะครูปิ่นเกสรใช่ไหม?”
“มันไม่เกี่ยวกับคนอื่น เพราะฉันไม่ได้ระ...”
“พอเถอะ ธี...” ร่างบางโผกอดเขาไว้เหมือนเป็นการปิดสวิตซ์คำพูดนั้น เธอไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยินคำนั้นอีกแล้ว เธอจู่โจมกอดร่างสูงใหญ่ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย
“เฮ้อ รษา ปล่อยฉัน เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะไม่ดี”
มือหนาของธีแกะแขนที่โอบรัดลำตัวอย่างแน่น
“ทะ ทำไม ก็ในเมื่อรษารักธี”
ใบหน้าสวยยิ้มเจื่อนจืดที่เขาทำท่าทางราวกับรังเกียจเธอเช่นนี้ คนตัวเล็กไม่ยอมแพ้เขย่งเท้าขึ้นหมายจะฉกฉวยริมฝีปากชายผู้นั้น
ธีนิ่งอึ้งกับการกระทำของหญิงสาว สมองประมวนถึงความเสียหายอย่างรวดเร็วสติกลับมาอย่างรวดเร็วเขาก็รีบผละออกและเผลอผลักแรงเกินไปจนร่างบางเซเกือบล้มไปกองกับพื้น
“ปิ่น ...”
